PEMF ช่วยรักษากระดูกหักได้หรือไม่? หลักฐานบอกอะไร — และยังขาดอะไรอยู่

PEMF หรือการบำบัดด้วยสนามแม่เหล็กไฟฟ้าแบบพัลส์ เป็นหนึ่งในอุปกรณ์ที่มีประวัติการใช้งานยาวนานที่สุดในกลุ่มนี้ — องค์การอาหารและยาสหรัฐฯ (FDA) รับรอง PEMF สำหรับรักษากระดูกหักที่ไม่ยอมติดตั้งแต่ปี 1979 โดยอ้างอิงจากงานวิจัยหลายทศวรรษเกี่ยวกับวิธีที่สัญญาณไฟฟ้าและแม่เหล็กสามารถกระตุ้นการทำงานของเซลล์กระดูกได้

งานวิจัยศึกษาอะไรบ้าง

การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบและการวิเคราะห์อภิมานในปี 2020 รวบรวมงานวิจัย 22 ฉบับเกี่ยวกับ PEMF กับการหายของกระดูก รวมถึงงานวิจัยแบบสุ่มมีกลุ่มควบคุม 14 ฉบับ มีผู้เข้าร่วมรวม 1,131 คน เพื่อประเมินอัตราการหาย ระยะเวลาการหาย และความปวด

ส่วนงานวิจัยแบบสุ่มมีกลุ่มควบคุมหลายศูนย์ในปี 2011 ทดสอบ PEMF ในกลุ่มประชากรที่ต่างออกไป คือผู้ป่วยกระดูกหน้าแข้งหักเฉียบพลัน (กระดูกหักใหม่ ไม่ใช่กระดูกที่ไม่ติดมานาน) จำนวน 259 คน โดยวัดว่า PEMF ช่วยลดความจำเป็นในการผ่าตัดซ้ำหรือช่วยให้กระดูกติดดีขึ้นตามภาพเอกซเรย์หรือไม่

ผลการศึกษาพบอะไร

ในการวิเคราะห์อภิมาน อัตราการหายของกระดูกในกลุ่มที่ใช้ PEMF สูงกว่ากลุ่มควบคุม (79.7% เทียบกับ 64.3%) และ PEMF ยังสัมพันธ์กับความปวดที่ลดลงด้วย แม้ผู้วิจัยจะให้คะแนนคุณภาพหลักฐานด้านระยะเวลาการหายที่เร็วขึ้นว่าต่ำมาก หมายความว่ายังต้องมีงานวิจัยที่เข้มงวดกว่านี้เพื่อยืนยันรายละเอียด

ส่วนงานวิจัยในกระดูกหักเฉียบพลันให้ผลที่ต่างออกไป คือการใช้ PEMF เสริมไม่ได้ลดความจำเป็นในการผ่าตัดซ้ำ และไม่ได้ช่วยให้กระดูกติดตามภาพเอกซเรย์หรือการทำงานที่ผู้ป่วยรายงานดีขึ้นเมื่อเทียบกับอุปกรณ์หลอก ในผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาไม่นานหลังกระดูกหน้าแข้งหักใหม่

นำไปใช้ได้อย่างไรในชีวิตจริง

สรุปคือ หลักฐานสนับสนุนชัดเจนที่สุดสำหรับการใช้งานดั้งเดิมที่ FDA รับรอง PEMF ไว้ — คือกระดูกหักที่ไม่ติดมานานแล้วซึ่งการหายตามธรรมชาติหยุดชะงักไปแล้ว ไม่ใช่การใช้งานทั่วไปกับกระดูกหักใหม่ที่ปกติดีอยู่แล้ว ซึ่งงานวิจัยแบบสุ่มขนาดใหญ่ไม่พบประโยชน์ที่วัดผลได้ หากคุณกำลังฟื้นตัวจากกระดูกหัก ควรปรึกษาศัลยแพทย์กระดูกและข้อของคุณ เพราะการใช้ PEMF จะคุ้มค่าหรือไม่ขึ้นอยู่กับว่ากระดูกของคุณกำลังหายเป็นอย่างไร ไม่ใช่คำตอบเดียวที่ใช้ได้กับกระดูกหักทุกกรณี